delirioss

Últimamente escoitei moito falar de publicidade intrusiva, son moitos os que se queixan de cómo os esforzos das marcas chegan a invadir os espazos privados do consumidor.

Moitos son tamén os que din que perdemos a privacidade, o pudor e até a dignidade cómo compradores de este planeta cheo de publicidade.

Actualmente unha persoa normal que habita nun entorno urbano recibe máis de tres mil estímulos publicitarios ó día. Con tal cantidade de estímulos de información é moi difícil capturar a túa atención.

Como exemplo póñovosos este ambient de Head & Shoulders en Arxentina que eu considero un pouco agresivo. Imaxina que pasaría se tiveses caspa e aparecera o teu problema nun supermercado plasmado nunha pantalla de 42 pulgadas. ¿Qué efecto tería na tua intención de compra? ¿Comprarías máis Head & Shoulders por ese feito? Este tipo de execucións son arriscadas, pero como di a sabedoría popular, o que non arrisca non gaña...!

A publicidad non intrusiva permite que ti decidas que e cando oír dos anunciantes... e cobrar por iso! Co permiso, cedes a tua información e permites uns contactos que non son intrusivos, senon autorizados por ti.

Con iso o teu beneficio é que sólo tes que prestar a túa atención a aquela información que é relevante para ti.

Para os anunciantes, o beneficio é tamén importante xa que non malgastan recursos en campañas masivas senón que poden dirixir as súas mensaxes ó público máis receptivo.

Está claro que hai campañas publicitarias que se asentan no subconsciente colectivo durante anos, pasando a formar parte da cultura popular do mesmo xeito que o poden facer algunhas películas, cadros (o anuncio que analizo é unha mestura de publicidade e arte), discos ou libros que conforman o imaxinario de toda una xeración.

Tamén a botella da marca sueca de vodka Absolut podería ser algo así como el touro de Osborne para España, ou a vaca para Galiza, pero a escala planetaria.

Xa moito antes de que as marcas de alcol comezaran a buscar alternativas para publicitarse esquivando as limitacións legais, Absolut xa conseguira converter os seus anuncios en imaxes de culto.

Grandes artistas como Andy Warhol, Laurence Gartel, Keith Haring, Ross Blecjner ou Nam June Paik contribuiron coas suas reinterpretacións do envase a unha campaña que a axencia TBWA creou en 1980 que se pode desfrutar enAbsolutad.com e que, poñendo a creatividade ó servizo do produto, conseguiron que a marca se convirta no terceiro vodka branco do planeta tras Bacardi e Smirnoff.

En “In an Absolut World” búscase lanzar a mensaxe dun mundo máis positivo e achegado, mostrando mundos ideais, aínda que non exentos dunha certa compoñente crítica. Ademais os consumidores poden enviar as súas propostas, a un blog á súa disposición.

Caca Madrid, Murder King ou Bodafone. Son marcas manipulasdas pero de seguro que nelas recoñecemos tres grandes compañías? Poden parecer simples xogos de palabras ou chistes inocentes, pero en realidade non o son!

Detrás desta intencionadatransformación dos logotipos hay unha chamada á relefxión sobre o consumo desmedido. Pero é a contrapublicidade perxudicial para os anunciantes?

A contrapublicidade ou subvertising (término que porvén da fusión entre subversión e advertising) é a forma de sabotaxe cultural máis extendida. Trátase cunha práctica de parodiar os anuncios políticos, corporativos ou comerciais co obxecto de manifestar a propia posición respecto das empresas, corporacións ou institucións anunciantes que se serven da publicidade como arma ideolóxica.

Segundo AdBusters, unha emblemática revista da contracultura canadense,"un 'subvert' ben producido imita a forma e aparencia do anuncio orixinario, promovendo o clásico 'dobre sentido' pois os espectadores ou receptores adquiren de repente consciencia de que foron 'manipulados'. Son capaces de trascender a hipérbole e a brillantez da realidade mediatizada e de revelar súbita e momentaneamente unha verdade subxacente máis profunda".

Ospuntos de vista liberal e radical son xeralmente os predominantes no mundo do "subvertising", pois unha das ideas agochadas detrás do concepto é a de incitar ó cambio.

Segundo subvertise.org: "O subvertising é a arte da resistencia cultural. É a 'pintada do muro', a 'pegata do poste da luz', o refraseo corrixido dos valos publicitarios, a parodia, a camiseta con mensaxe; pero participa ademais do desafío do sentir das opinións políticas da rúa.

Credes que a contrapublicidade é efectiva?

O grupo parlamentario do BNG denunciou na Cámara Galega a existencia "de documentos internos da Garda Civil que inclúen simboloxía galega como elemento 'sospeitoso' a controlar e perseguir".

Con esta iniciativa parlamentaria, o BNG facíase eco dunha denuncia efectuada polo Movemento polos Dereitos Civís, que asegura que tivo acceso a estes documentos internos da Garda Civil. Devanditos documentos pertencerían a actividades formativas do instituto armado dirixidas aos axentes galegos, aos que se anima a tomar os datos das persoas que portan simboloxía de carácter nacionalista por consideralos sospeitosos.

Os datos persoais pasarían a formar parte dunhas fichas internas da Garda Civil, 'Fichas de interese policial', a pesar de que estas persoas non tivesen delito ningún.

Segundo a organización, nestes cursosvinculábanse símbolos como o autocolante do GZ para os automóbiles ou o escudo deseñado por Castelao coa lenda “Denantes mortos que esclavos” (que vos deixo abaixo) co chamado'Movemento de Liberación Nacional de Galicia'. Tamén aparecían vinculadas a este movemento varias organizacións de carácter nacionalista, feminista, estudantil ou ecoloxista.

Bieito Lobeira considerou estes documentos como intolerables "dende o punto de vista democrático".

O 'Movemento polos Dereitos Civís' mostrou a súa satisfacción porque esta cuestión leve á Cámara galega. A través dun comunicado no que o organismo incide en "que a creación de bases de datos paralelas e na que se están incluindo fotos e nomes de persoas que non cometeron ningún delito é ilegal".

Neste senso piden que o Goberno galego aclare aexistencia desta clase de actividades formativas, se se tiña coñecemento delas e quen ordenou a súa celebración.

Si, a censura está máis preto do que cremos!

Publicidade censurada é o tema do que versa esta actualización. Está claro que non todas as ideas as que dan a luz os creativos publicitarios poden verse finalmente nas páxinas dunha publicación ou nas pantallas de televisión. Por unhas ou outras causas, algunhas son censuradas e arquivadas no baúl do esquecemento porque os responsables finais da campaña non dan o visto e prace para o seu lanzamento.
As causas para a negativa, ademais da clásica de non gustarlle ao cliente que é o que pon o diñeiro e decide, poden ser en grao sumo variado: algunhas atentan contra a moral, as boas costumes, ou porque simplemente presentan imaxes atrevidas ou subidas de ton.

O anuncio promocional do xornal Público do que vos deixo o vídeo a continuación, creo que é un spot que está realmente ben e que expresa claramente o xeito de pensar de gran parte da sociedade actual.

Este spot foi censurado por Autocontrol, a Asociación para a Autorregulación da Comunicación Comercial, que puxo obxeccións ó anuncio do lanzamento de Público polo “Fuck Bush”. Pediu a empresa editora que retiren o plano do presidente Bush mentres non obteñan o consentimento expreso e por escrito do presidente Bush. O vídeo só foi emitido por "La Sexta", empresa do mesmo grupo empresarial.

A continuación déixovos un dos tres anuncios da campaña publicitaria de MTV que aludía ó fatídico 11-S polo que tamén foi censurada:

Texto xunto ás Torres: "2863 mortes"
Xunto ao home: "630 millóns de indixentes no mundo".
"O mundo unido contra o terrorismo. Debería facer o mesmo contra a pobreza".

E por último este anuncio de Nokia , que considerándoo demasiado agresivo foi retirado.

Buscando información en diversos blogs de temática similar atopei cousas moi interesantes, que considero que tamén poden ser interesantes para vos, acerca de publicidade subliminal, curiosa, polémica (será un dos temas dos que fale en futuras actualizacións), deseño publicitario, marketing,RRPP, medios de comunicación e comunicación en xeral.

Algúns exemplos destes blogs:

http://www.briefblog.com.mx/

é un blog de mercadotecnia, publicidade e creatividade. Gústame moito porque ten moita cartelística, vídeos, links interesantes, ademáis de informarnos dos anvances en comunicación de todo tipo.

http://www.diegojimenez.es/blog/

este é outro blog que vos recomendo onde Diego fala, reflexiona e delira sobre deseño, fotografía, logotipos, noticias, Internet, publicidade e moitas outras cousas.

http://vive-diseno.blogspot.com/search/label/Propaganda%20y%20publicidad

O pasado febreiro a compañæamp;shy;a Polaroid anuncia o cese da producción das pelæamp;shy;culas para cámaras instantáneas.

A fotografæamp;shy;a intantánea que inventou Edwind Land en 1948, lanzada pola empresa Polaroid, permitiu conseguir fotografæamp;shy;as ós poucos segundos de disparar con cámaras diseñadas para ese fin especæamp;shy;fico. En 1944, Jennifer Land preguntáballe ó seu pai Edwind : " Por que non podo vela agora?" a impacencia e a curiosidade da nena trouxo como consecuencia, catro anos máis tarde, un dos inventos claves da fotografæamp;shy;a do século XX. Land (terra en inglés) debido ó seu inventor, foi o nome da súa cámara de 1947 a 1982.

Na pelæamp;shy;cula instantánea, a emulsión e os productos quæamp;shy;micos do revelado combæamp;shy;nanse no paquete da pelæamp;shy;cula ou na propia foto.

Polaroid, primeiro fabricante desta pelæamp;shy;cula, utiliza unha emulsión de haluros de prata convencional. Logo de que a pelæamp;shy;cula foi exposta e se conseguiu o negativo, éste pasa entre o papel fotográfico e os produtos quæamp;shy;micos; entón unha substancia xelatinosa transfire a imaxe do negativo ó papel e a foto queda lista.

Familias enteiras, artæamp;shy;stas, cientæamp;shy;fios, fotógrafos de feira, arte e ensaio sacaraon partido do inventos. Os mesmos que hoxe se lamentan polo anuncio que Polaroid fixo o mes pasado: abandono da producción de pelæamp;shy;culas Polaroid en 2009, logo de que en 2006 deixasen de fabricas as cámaras.

A compañæamp;shy;a aposta polo dixital que gana ós 60 segundos de inmediatez que a Polaroid convertiu durante 60 anos no seu emblema.

A Polaroid significaba pensar a foto antes de facela, sen borrala e sen olvidala. Dez fotos por quince euros, un luxo que vale o esforzo do pensamento.

Os fotógrafos apuntan que a Polaroid é un estado de ánimo e un olor.

Ésta é unha Polaroid SX-70, modelo mæamp;shy;tico que a compañæamp;shy;a con sede en Massachussets comercializou en 1972.

Tras o anuncio da compañæamp;shy;a emprendeuse unha campaña (savepolaroid.com) para convencer a Polaroid para que ceda a licencia de fabricación a outras empresas. Os austræamp;shy;acos están en negociación coa compañæamp;shy;a para comprar unha das máquinas da fábrica para producir pelæamp;shy;culas 600.

Hai cinco dæamp;shy;as, Polaroid anunciou o lanzamento dunha impresora térmica de reducido tamaño que pretende seguir coa corrente da tradición instantánea da compañæamp;shy;a.

un saúdo!

Como continuación á propaganda política subliminal móstrovos anuncios onde a importancia do sexo está implícita, aínda así chamarémola publicidade subliminal.Este tipo de publicidade acostuma a ser a máis común, xa que é na que a xente é máis influenciable.

Fixádevos nestes anuncios:

Nun xornal podíase ver o primeiro anuncio dunha moza cun vaso na man, unhas páxinas máis tarde aparecía o mesmo anuncio boca abaixo. Védelo?

No segundo anuncio tápade a cabeza e a man da rapaza, tapade tamén as letras superiores. E parecía tan inocente a moza…

Este é o logotipo dunha marca de roupa, A-style. Nela pódese apreciar a unha parella no acto sexual.

Na seguinte imaxe aparece a modelo Bar Refaeli (presunta moza de Leonardo Di Caprio) na nova campaña da firma de moda suiza Tally Weijl. O que realmente chama a atención é a parella de coelliños copulando que se aprecian como fondo.

Alguén ten algunha dúbida aínda da importancia do sexo na publicidade?

Esto é todo amig@s, até a próxima!