O naufraxio do Sirius

'Sirius', o 'Titanic' español

O maior naufraxio do Mediterráneo foi o do buque de vapor italiano fronte a Cabo de Paus . Este ano cúmprese o centenario da catástrofe.
«Os berros de dor, as imprecacións, as voces angustiadas que pedían socorro, confundíanse co ruído estridente da embarcación náufraga, que tambaleándose entre os atrancos en que estaba suxeita tombouse de babor, non presentando á superficie máis que a parte de proa, véndose tamén a ponte e as dúas chemineas». Esta descrición, que perfectamente podería achacarse ao afundimento do Titanic, foi publicada o 6 de agosto de 1906 no diario O Mediterráneo de Cartagena e narra unha escena do naufraxio do buque Sirius fronte ás costas de Cabo de Paus.
Aniversario dunha traxedia
este ano cumpríronse cen anos deste naufraxio, que ben podería cualificarse como o Titanic español, nel perderon a vida máis de 200 persoas
Aínda hoxe existe un gran descoñecemento acerca das causas reais do naufraxio. O vapor italiano Sirius, que unía Génova con Brasil e a Arxentina, realizaba a ruta con regularidade e a cartografía da época recollía perfectamente o Baixo de Fóra, lugar no que se produciu o choque e encalladura. Aquela tarde do 4 de agosto, o mar estaba en calma. O Ministerio da Mariña italiano, nun principio, achacó o accidente a un erro de quen neses momentos pilotaba o buque. Doutra banda, algúns investigadores relacionan o accidente coa desaparición da caixa forte do barco. Sen embargo, a causa máis probable -a que deduciu a comisión de investigación italiana que analizou o caso no momento oportuno- é a aproximación temeraria do buque á costa para recoller clandestinamente a emigrantes españois sen pasaxe.
O naufraxio aconteceu nunha época, os primeiros anos do século XX, en que miles de habitantes das cidades europeas -cuxos soldos apenas servíanlles para cubrir a necesidade de alimento diario- decidían probar sorte no continente americano, deixando atrás a maioría das súas posesións e os seus recordos. Moitos cidadáns non podían permitirse unha praza nun barco e debían recorrer a viaxar sen billete a un prezo menor que o oficial, «a beneficio da capitán e os demais tripulantes». É por iso que nunca poderá coñecérense con exactitude a cantidade exacta de pasaxeiros que viaxaban no Sirius. E máis, tendo en conta que catro nenos contaban como un pasaxeiro.
No momento do accidente, a capitán e as oficiais abandonaron a embarcación á súa sorte; só permaneceu na nave o segundo piloto. Ao pouco tempo, as caldeiras estouparon. No barco vivíronse escenas de pánico e violencia, «pelexábanse entre si homes e mulleres polos salvavidas; pero, como: a patadas e puñadas limpos, con uñas e con dentes», declaraba un mozo arxentino ao diario O Eco fai xa un século.
Solidariedade local
O rescate das superviventes foi posible grazas aos mariñeiros da zona: «Os cartageneros irmáns Bohigues, Vicente e Bautista, xunto a Agustín Antolino, que arriscaron de forma temeraria as súas vidas e o medio de subsistencia das súas familias, como así o atestigua a concesión da Cruz Vermella do Mérito Naval da súa Maxestade o Rei don Alfonso XIII».
Un barco de pasaxeiros presenciou o naufraxio, o Marie Louise, nave francesa que facía o traxecto entre Alicante e Orán. O buque gal, tras auxiliar a 29 persoas, partiu. Os rescatados foron atendidos en Cabo de Paus e trasladados ata Cartagena.
Actualmente, o pecio do Sirius, alleo ao seu tristeiro historia, é un importante punto de referencia na Reserva Marina de Cabo de Paus-Illas Formigas e alberga unha importante comunidade faunística.