Se o mar fora de leite...o ultimo viaxe
Rumbo o desguace
O monte de San Lois
Chegando a illa da Creba
A faciana
A ultima morada
« O Salier | Inicio | O poeta e o mar »
3 Marzo 2007
Rumbo o desguace
O monte de San Lois
Chegando a illa da Creba
A faciana
A ultima morada
Gracias polo teu comentario, Impaciente.
Xunto co Sidri Rober, finou unha maneira de andar o mar.
Era o Sidri,(penso que e a primeira vez que me refiro a el en pasado) o ultimo arrastreiro clásico e de madeira que aínda quedaba nas nosas costas.
Agora todos son novos ramperos de aceiro mais grandes, mais seguros, e que pescan mais. Pero xa non e o mesmo.
Volve sempre que queiras impaciente
Un saúdo.
A partires de agora tócache describirllo ata a sadiedade a todo aquel que queira escoir¡talo, e os teus fillos falarán del coma falo eu dos barcos do meu abó, os mellores navegantes e os máis mariñeiros.
O Sidri, xa é unha lenda
Unha aperta
Non e de estranar que logo de tantos anos fagas de menos o Sidri.
Non entendo moito de barcos, pero polo que se pode apreciar nas fotos era un fermoso barco.
Gustame a tua bitacora e leote amiudo.
Gracias por compartir as tuas inquedanzas.
Saude e saudos
« O Salier | Inicio | O poeta e o mar »
Selecciona el agregador que utilices para suscribirte a este blog (también puedes obtener la URL de los feeds):
o impaciente dijo
o arrastreiro mais fermoso que viu o porto de muros e vera,un vello amigo que xa nunca volvera a navegar polas nosas costas.adeus SIDRI ROBER.
3 Marzo 2007 | 12:03