Logo de La Coctelera

Homes de pedra en barcos de pau

Se o mar fora de leite...

19 Marzo 2007

Camiñando xuntos (1)


Parroquia de Serres

Saio da casa polo camiño da Rola entre terreos recen plantados de patacas , casas vellas de pedra algunha delas en ruínas e cabaceiras; nunha volta do camiño podo contar hasta unha ducia delas. Hainas de catro pes que eran as que posuían as familias mais humildes ou as que menos ferrados de labrado tiñan , e tamén as de oito pes que eran xa dos mais podentes da aldea . Algunhas están rematadas nos seus cumes por cruceiros,
outras en vez de cruces teñen uns pináculos de pedra en forma de pirámides moi alongadas , (esas debían ser as dos ateos.)
Os antigos camiños de carro agora están cubertos de cemento ou de asfalto para permitiren o acceso dos automóbiles, pero por algures aínda agroman laxes onde se poden ver a rodeiras das rodas dos carros. Centos de anos pasando os carros cas bestas polos mesmos lugares, lañaron as pedras, deixando profundos sucos. Fai vinte anos aínda se podía ollar algún carro xunguido cas súas vacas , pero agora xa non quedan nin carros nin vacas para xunguilas.
Un pouco mais adiante atraveso o regato do “Catelán” pola ponte do “Morouson”. Esta ponte esta feita nova de cemento , pois fai uns anos, a vella que había feita con laxes de pedra levouna a riada.
O regato do Catelán leva auga sempre , aínda que no verán baixa moi desmellorado.
Unhas ducias de pasos mais e chegamos o “Morouson.” Un grupiño de tres ou catro casas illadas as que agora chega o camiño asfaltado , pero as que non fai moitos anos había que acceder por camiños de pe ou de carro as mais das veces enlamados .
A partires de aquí arranca a estrada que sube cara a aldea de Ventín. Un pouco mais de un quilometro entre leiras e loureiros , herbais e piñeiros , e unha vista sobre a case totalidade da parroquia de Serres que fai dano a vista do fermosa que é.
Abícasmos as primeiras casas de Ventin logo de unha suave e fermosa subida; despois de deixar atrás o “Canseliño”, Chegamos a “Laxiña” centro neurálxico da aldea onde se agrupan as casas arredor dunha especie de praza en pendente .
A Ventín chámano o lugar das bruxas . Eu podo dar fe de que si, algo ten aquel fermoso lugar que enfeitiza , de feito e fun engaiolado xa fai mais 25 anos por unha das meigas mais fermosas da aldea. Poderoso feitizo debe ser o das meigas de Ventín, pois aínda hoxe, logo de tantos anos,sigo enfeitizado como a primeira hora.

´

Caminando juntos (1)

Salgo de la casa por el camino de la “Rola” entre terrenos recen plantados de patatas , casas viejas de piedra, alguna de ellas en ruinas y hórreos; en un recodo del camino puedo contar hasta una docena de ellas. Las hay de cuatro pies que eran las que poseían las familias mas humildes o las que menos hectáreas de labradio tenían , y también las de ocho pies que eran de los mas pudientes de la aldea . Algunas están terminadas en sus cumbres por cruceros, otras en vez de cruces tienen unos pináculos de piedra en forma de alargadas pirámides, (esas debían ser las de los ateos.)
Los antiguos caminos de carro ahora están cubiertos de cemento o de asfalto para permitir el acceso de los automóviles, pero por alguna parte aún brotan losas de piedra donde se pueden ver la roderas de las ruedas de los carros. Cientos de años pasando los carros con las bestias por los mismos lugares, lañaron las piedras, dejando profundos surcos. Hace veinte años aún se podía ver algún carro unido con sus vacas , pero ahora ya no quedan ni carros ni vacas para unirlas.
Un poca mas adelante atravieso el riachuelo del “Catelán” por el puente del “Morouson”. Este puente esta rehecho de hormigón, pues hace unos años, el antiguo que había, construido con losas de piedra se lo llevó la riada.
El riachuelo del Catelán lleva agua siempre , aunque en el verano baja muy desmejorado.
Unas docenas de pasos mas y llegamos al “Morouson.” Un grupillo de tres o cuatro casas aisladas a las que ahora llega el camino pavimentado de asfalto , pero a las que no hace muchos años había que acceder por caminos de pie o de carro casi siempre enlamados .
A partir de aquí arranca la carretera que sube cara a la aldea de Ventín. Un poca mas de un kilómetro entre fincas y laureles , herbales y pinos , y una vista sobre la casi totalidad de la parroquia de Serres que hace daño a la vista de lo hermosa que es.
Divisamos las primeras casas de Ventin después de una suave y bucólica ascensión; después de dejar atrás el “Canseliño”, Llegamos la “Laxiña” centro “neurálgico” de la aldea donde se agrupan las casas alrededor de una especie de plaza en pendiente .
A Ventín lo llaman el lugar de las brujas . Yo puedo dar fe de que sí, algo tiene aquel hermoso lugar que hechiza , de hecho yo fui cautivado hace ya hace mas de 25 años por una de las meigas mas hermosas de la aldea. Poderoso hechizo debe ser el de las meigas de Ventín, pues aún hoy, después de tantos años, sigo hechizado como el primer dia.




Tags: camino, ventin, serres

servido por homesdepedraenbarcosdepau 8 comentarios compártelo favorito

8 comentarios · Escribe aquí tu comentario

Marta

Marta dijo

A verdade é que as veces un bo paseo é o mellor libro de historia, só hai que saber mirar.
Creo que hoxe paseamos moitos contigo e, ainda que moito menos ca ti, nos enfeitizaron as paisaxes de Muros e as bruxas, meigas ou o que sexan de Ventín

Unha apareta, Manolo

19 Marzo 2007 | 08:43

raga

raga dijo

eu, saio da casa, hacia a praia de riazor.Tiro hacia a esquerda, e collo o paseo marítimo qu me levará ao Portiño.
camiñando un cacho,sempre pola beira do mar, voume fixando, o q acontece ao meu paso.
Paso enfrente do Refuxio, onde queda unha fila de xente, esperando a hora de comer ou cear, (seguna a hora q pase eu),inmigrantes, indixentes,un pouco de todo, q te fan pensar,o diferente q e a vida pa cad ser humano.Poñome a pensar q pasara polas suas cabeciñas,estando tan lonxe da sua xente e pais, e........sigo camiñando cada vez mais rápido, non sei si e pa escapar destas miserias ou pq me a tristeza me fai escapar.
Continúo, e un pouco mais aló estan as casas de mariñeiros, que algun dia as fixeron neste sitio pq era o fin do mundo, e agora eche un lugar moi apetecible para ter unha vivenda ollando ao mar.
Sigo, e atopome co "capricho"de Paco Vazquez:O ASCENSOR AO MONTE S. PEDRO.Cantos millons costou esto??Xa vedes, o Refuxio e o Ascensor.........que contrastes!!
Sigo, e vou ollando o mar, as islas,que non recordo o nome, xa me fan ver casi o PORTIÑO.
Chego ali, dou a volta a pa casiña cos meus pensamentos.
Perdoade o meu galego
VAIA ROIO VOS SOLTEI!! un saudo

19 Marzo 2007 | 10:12

homesdepedraenbarcosdepau

homesdepedraenbarcosdepau dijo

Eu estou a descubrir o pracer de pasear Marta, de tratar de tomar a vida un pouco mais ... acalmada.
Camiñar pouco a pouco admirando calqueira das pequenas ou non tan pequenas cousas que van xurdindo ante os ollos é unha maneira comprender o pequeno mundo que nos rodea.
Quero saber o orixe do universo e ainda non sei ben como e onde vivo!

Paco Vazquez non foi un mal alcalde para a Coruña Raga, tan son ten un defectiño . que nunca soubo nin sabera falar o castelan, por moito que fachendee delo. Bueno iso pasalle a case que todos os da Coruña, pero este tema da para todo un artigo e algun dia xa falarei dos galegos "vergonzantes"
O Paseo que vai dende o castelo de San Anton ate o monte de San Pedro e unha verdeira delicia , pero eu non o cambio por un paseo polo monte , ainda que sexa un monte agnostico.
Sera que me gusta camiñar solo ensimimado nas miñas cavilacions ou na miña música.

bicos e apertas

20 Marzo 2007 | 03:08

guillermo

guillermo dijo

Que recordos me trae a min esa zona tamen, miña avoa ten a súa casa por alí, a casa con cabaceiras de oito pes- nunca se me pasara pola cabeza o dos mai podentes, noutro tempo pode ser que fose, non agora-nas que eu pasei parte da miña infancia xogando naquela eira tan grande. Gracias por recordarme outra vez parte da miña vida. Un saudo dende La Perfida Albion

21 Abril 2007 | 04:52

homesdepedraenbarcosdepau

homesdepedraenbarcosdepau dijo

A maior cantidade de pes na cabaceira mais poderio e maior status. O ter mais terras tes mais millo e mais patacas e fai falta mais sitio para gardalas.
E medrando , medrando chegamos as cabaceiras de Carnota e de lira (do clero), por suposto , que eran os que mais posuian.
Na parte mais baixa do escalafon estabamos os mariñeiros que nin terras, nin gran e por descontado , sen cabaceira. Todo mais unha lancha e unhas liñas.

Eu descubrir agora este camiño que vai dende Taxes hasta o Espiritu Santo pasando por San Marcos, e de verdade que me encantou o paseo, pois dende ben neno que non ia por eses lares.
Unha aperta Guillermo

21 Abril 2007 | 06:31

padron-duenas

padron-duenas dijo

Disfruto mucho leer en tu blog... me encanta leer en galego.... es como revivir antiguas resonancias de mi memoria. Al describir los carros en los caminos rurales me acuerdo de exactamente eso, aquellos que en esos caminos rurales llevaban su cocecha a ese paso lento pero aplastante, algunos cantaban en gallego y dije parece que estan llorando. Me contestaron son canciones llenas de morriña. Palabra que quise conocer su significado... y me dijeron. Nunca lo quieras saber.

Un abrazo

21 Abril 2007 | 06:57

homesdepedraenbarcosdepau

homesdepedraenbarcosdepau dijo

Cada carro tiña unha melodía distinta , o seu dono podía coñecelo sen ollalo.
En todos os camiños do rural ainda perduran as pegadas das rodeiras dos carros , despois de séculos pasando a cotío polos mesmos lugares e camiños, chegaron a “ferir” as laxes con profundos surcos. Son testemuñas mudas dun pasado que foi e xa non é.
Hoxe xa non quedan carros , pero quedaran aínda despois de que nos sexamos cinza, as súas pegadas nas pedras da terra.

Unha aperta Padrón-dueñas

22 Abril 2007 | 09:41

guillermo

guillermo dijo

Tamén coñezo ese camiño- o de Taxes ó Espiritu Santo- e moi tranquilo. Meu pai ten terreos no camiño que vai do Espiritu Santo a capela de San Marcos, e moitas tardes me teño pasado pañando o batume para estrar os porcos, que pouco me justaba.... pero tiña que ser¡¡. Pero o entorno vale a pena. Tes que ir ata o monte do calvario dende Campo de Cortes, é un recorrido moi tranquilo e relaxante. Un abrazo dende o estranxeiro

26 Abril 2007 | 06:14

Escribe tu comentario


Sobre mí

Avatar de homesdepedraenbarcosdepau

Homes de pedra en barcos de pau

ver perfil »
contacto »
Requiem - Lacrimosa Suscribir con Bloglines Son mariñeiro dende que tiña 15 anos , o sexa que non esperedes topar aquí ningunha xoia literaria nin reflexión con mais de 200 brazas de profundidade. Pero cariño o mar e un chisco de sensibilidade , si atoparedes.
Web Site Counter
Site Counter
HOMESDEPEDRA@GMAIL.COM

Buscar

suscríbete

Selecciona el agregador que utilices para suscribirte a este blog (también puedes obtener la URL de los feeds):

¿Qué es esto?

Crea tu blog gratis en La Coctelera