Se o mar fora de leite...A morte do señor Pedro
O señor Pedro marchou na segunda metade do século XIX sendo case un neno para a emigración como ultimo recurso para fuxir da miseria e da fame. Sen haber ido un so día da súa vida a escola e sen saber ler nin escribir, estaba destinado a ser aló en ultramar un pobre “gallego” mais de tantos que se gañaría os cartos traballando de sol a sol nalgunha facenda .
Pero o señor Pedro tiña ansias de saber e polas noites na barraca onde malvivia xunto con outros desarraigados da terra como el, aprendeu a ler e a escribir axudado por un ourensán que tiña unhas poucas “letras”.
E un mundo novo abriuse diante del ! Comezou a devorar libros e a facerse unha idea de como era en realidade o mundo, e claro...quedóuselle pequeno o seu.
Abandonou a cabana e a facenda e abriu en compaña de outro veciño da súa vila e cos poucos aforros que posuía unha tenda de coloniais aló en Usuaia , no cabo do mundo.
Nunca se fixo rico en cartos nin en bens , pero adquiriu unha firme conciencia social lendo a Marx e a Engels e unha mais que aceptable cultura lendo a Proust , Zola, Nietzsche ou Kant.
Sendo xa maior e habendo xuntado uns cartiños decidiu volver para a súa aldea a disfrutar dos anos que lle quedasen de vida.
E o señor Pedro deixou a emigración e retornou xunto ca súa xa moi extensa biblioteca para a aldea que o vira nacer, o lugar de Riomao na parroquia de San Xián de Torea do concello de Muros; Na segunda década do século XX .
A maioría seus antigos veciños mirábano con admiración e tratábano con gran respeto , pero outros criticábano por expoñer en publico as súas ideas liberais, e un dos seus mais enconados inimigos era o cura da parroquia.
Pasaron os anos e tempo pasaba maino para o señor Pedro que vivía case que sempre encerrado na súa casa entre os seus libros, hasta que estalou a guerra.
O señor pedro foi un dos primeiros veciños do noso concello en ser preso polas “cuadrillas” de militantes falanxistas. Unha noite daquel verán do 1936 presentáronse na súa casa unha partida de falanxistas muradáns abordo do Peugeot , propiedade do “Cabaneiro” para prendelo. Os motivos que esgrimiron os esbirros para retelo foron o de posuír libros “revolucionarios” e dar cobixo o garda municipal republicano Manuel Lago Ramos , mais coñecido por “Outeiro”.
O día 22 de Agosto de 1936 o señor Pedro embarcárono abordo dun camión cara a Santiago para ser posto a disposición do comandante militar da praza; Nunca chegou o seu destino. Na costa de San Xusto no concello de Lousame , preto do mosteiro de Toxosoutos foi asasinado .
A noticia da súa morte correu como a pólvora por entre os veciños de Muros e as mulleres (sempre as mulleres) mentres enchían as súas caldeiras de auga arredor da fonte dos picholos na porta do concello, empezaron e berrar contra os alí reunidos. Os gritos de ASASINOS!xurdiron con forza dos peitos daquelas valentes mulleres e retumbaron nas paredes do vello concello, mentres os homes ca boina tombada sobre os ollos para ocultar o seu medo e a súa vergoña mantíñanse afastados da praza.
O xefe local das milicias falanxistas berraba para tratar de facerse oír ante a corporación municipal de que non foran eles quen o mataran , que foran os falanxistas de Ribeira os que “pasearan” o señor Pedro e exculpaba de calquera responsabilidade no suceso os seus compañeiros Goday, Ferro Vello e outros. Xa tanto daba quen fora!...
Os restos mortais do Señor Pedro Priegue Priegue Veciño do lugar de Riomao da parroquia de San Xian de Torea foron soterrados o carón dunha curva do camiño onde lle foi quitada a vida.
Foi morto por saber, e xunto a el quixeron matar as súas ideas.
Marta dijo
Os meus respetos a Don Pedro Priegue, que o seu nome viva eternamente para a sua honrra e como lembranza da ignominia dos sus inimigos.
Podeste imaxinar o que me gustou a historia do Señor Pedro, có teu permiso vou imprimila e leerlla aos meus alumnos (14-18 anos) cando demos o Alzamento militar do 18 de Xullo do 36. Ë necesario que estas cousas non se esquezan, son partidaria de recuperar a memoria histórica, as victimas o merezen ainda que algún teñan que poñerse colorados.
Será o meu particular homenaxe a un home tan interesante, autodidacta e victima da irracionalidade. Estes exemplos son necesarios para que non se repita a historia. Por outra parte góstame o relato porque normalmente se ten a sensación de que en Galicia todo o mundo mirou e calou, e non é verdade, houbo moitos coma as mulleres de Muros que lle prantaron cara os partidarios do golpe de Estado.
Precioso e desesperanzador relato, encantaríame ter un semellante no meu blog.
Unha aperta admirada
25 Abril 2007 | 02:55 PM