Carta aberta a un tripulante do helicóptero PESCA 1

O colectivo mariñeiro galego , o cal eu pertenzo: é un sector moi pouco reivindicativo. Pasamos a maior parte do noso tempo dedicados a nosas faenas, as cales déixannos escasas horas libres para nos mesmos , e as poucas que dispoñemos usámolas para descansar, logo de moitos días de un traballo as mais veces "penoso".
Non temos conciencia de grupo , somos individualistas por natureza e todo isto mesturado ca pouca formación cultural que había e que aínda hai entre a xente da pesca, ( é triste constatalo, pero e así), fixo que durante moitos anos, demasiados, a xente de terra mirase cara o mar e as súas xentes con indiferenza , por non calificalo de outra maneira mais crúa.
A pouco que te informes sobre os naufraxios acontecidos o longo do tempo nas nosas costas , vese que a vida da xente do mar posuía moi pouco valor ou ningún.
Traxedias nas que 15 ou 20 homes perdían as súas vidas abordo dun pesqueiro e que deixaban a calquera das nosas vilas costeiras ateigadas de orfos é viúvas , apenas tiñan reflexo nos medios de comunicación , dábase por feito que no “pecado” de andar sobre as ondas , ía incluída a penitencia da precariedade.
Teño remexido nas hemerotecas para buscas datos sobre naufraxios de pesqueiros acontecidos nas primeiras décadas do pasado século , e a información que se soe atopar e case nula e as mais das veces directamente é inexistente.
Cando una destas traxedias acontecía , as “forzas vivas” das grandes cidades costeiras (lease Coruña ou Vigo) facían festivais benéficos con banda de musica e desfiles de carrozas incluídos , nas que ían expostos os nenos orfos dos náufragos para tratar de mover as conciencias e mailos petos dos cidadáns a prol dos malpocados cativos. Creábanse sociedades de salvamento con cartos que viñan das administracións e que contaban por todo medio de rescate con un bote, (que podrecía varado o pouco tempo) e un aro salvavidas pendurado dalgún peitoril no peirao. Si había un pouco de sorte , mercábase tamén un canón lanzacabos o que case nunca era usado pois non había medios materiais para levalo hasta os lugares onde se producían os naufraxios.
Esta situación , salvo honrosas excepcións , mantívose hasta ben entrada a segunda metade do pasado século.
Non foi hasta o ano 1974 que se dotou permanentemente a estas costas con un helicóptero de rescate que tiña a súa base no aeroporto coruñés de Alvedro, a raíz do asolagamento do arrastreiro herculino “
Hoxe en día os medios que posúe a nosa costa dedicados a procura e o rescate no mar, nada teñen que ver xa con aqueles anos. Homes moi entrenados e preparados pilotan e tripulan os medios que velan día e noite pola seguridade da xente do mar. Labor arriscada que as veces non ten o recoñecemento que merece por parte nosa, que somos os maiores beneficiarios da súa entrega.
Por iso, e pola parte que a min me toca ...GRACIAS POR ESTAREDES AHÍ.
Se o mar fora de leite...

Jose Dominguez Dominguez dijo
Manuel,
Gracias a tí por el recuerdo y la denuncia de este mundo de la mar, tan desconocido por todos los que no viven de ella y tan alejado de los mismos como si esos hombres que viven y tabajan abordo lo estuvieran haciendo sobre la suerficie de Marte.
Durante años faené frente a las costas africanas del antiguo Sahara Español, otra Costa de los Esqueletos mucho más próxima a nuestras casas que la sudafricana. Miles de pesqueros españoles faenaban allí llevando la riqueza a nuestro país ante la desidia y el abandono de la Administración que ni invertía en señales marítimas que ayudasen a la navegación ni armasen un buque-hospital que sirviese de apoyo a la flota. Decenas de naufágios y decenas de accidentes se llevaron la vidad de decenas de hombres de mar y, cuando llegó El Esperanza del Mar, ya hacía años que yo navegaba por otros mares tan abandonados para los marineros como el que acababa de abandonar.
El recurso a la caridad para intentar aliviar a las familias de losdesaparecidos bajo las aguas me recuerda otras caridades, las que se solicitaba a los mineros para socorrer a los deudos de los mineros muertos en los accidentes de trebajo. Unas y otras demuestran el abandono de esa Adminiastración a la que acusaba. Ni los marineros ni los mineros necesitan de caridad, exigen que se les tenga en cuenta y que se arbitren medidas de justicia social.
Durante cierto tiempo pertenecí al colectivo de AETINAPE en la búsqueda de esa justicia. A la hora de la jubilación me fuí con la pena de que, una no lo había logrado en toda su plenitud y otros, los mismos marineros, seguían siendo inacpaces de buscar la fuerza que dá la unión para luchar por sus reivindicaciones.
Hace unos días en la TV, ví a la ministra del ramo presentando el Libro Blanco de la Pesca y me pregunto...¿Servirá para algo, u ocurrirá lo mismo que sucedión con la Ley del 74 para los congeladores?.
Abrazos, amigo.
25 Noviembre 2007 | 06:38