Logo de La Coctelera

Homes de pedra en barcos de pau

Se o mar fora de leite...

27 Diciembre 2007

Mensaxe nunha botella

Está a rematar o día 28 de decembro , festividade dos Santos Inocentes. E non quero alongar mais a broma que me permitín a osadia de poñer na miña paxina.

Doeríame de verdade haber escamado a alguén , pois tan so pretendía roubar dos beizos, un sorriso.

OLI, XOCAS, AMIGA ATLANTICA, TORREDEBABEL e mais AMIJA. Entono un “mea culpa” ben grande , e se tedes a ben imporme algunha penitencia, tratarei de soportala ca maior e mellor dignidade posible.

Apertas e bicos

Nota . A suposta carta que dende Australia me enviaba Catherine, redactouna a noiva de meu fillo Alberto, Kassandra. O sexa que se queredes impor penitencia tamén a ela...

Non sei como empezar, estou nervoso pola nova que acabo de recibir.

Eu houbo un tempo que tódolos días cando ía para o mar , collía nunha maquina expendedora de bebidas refrescantes dúas botellas de Coca Cola.

Nestas botellas logo de baleiradas as veces metía un papel co nome do barco, unha situación xeográfica por coordenadas e mais a miña dirección de correo electrónico, e logo de ben pechadas , tirabas o mar.

De todo isto fai xa mais de tres anos, e nunca mais supen.

Agora acabo de recibir un correo que me deixou totalmente abraiado!!!

Pego a qui a mensaxe orixinal en inglés e logo cóntovos.



Hi, let me introduce my self. My name is Catherine Thompson and I am from Sidney, Australia. Probably you are a bit confuse about this message but I am going to explain it right now.

Last weekend I was walking alongside the sea in a so cute beach, “Cronulla”, close to Sidney. I was playing with my little dog “Johni”. We are used to play at the same way, he usually pick up some things on the sand and then I through them away. When, one time, he brought me a coke bottle. I thought that it was a normal bottle, but when I took it in my hands, I realized that it was a special letter. A letter inside a bottle.

In that moment I felt like a little kid when they have a fabulous present. I opened the bottle and started to read the letter. The problem was that the letter was in a different language so I introduced the text in Internet and translated it. The letter was a bit distorted, I think that it is probably about the water. Maybe, even with the bottle so closed, some water could filtrate through it. I don´t know when you send the bottle, why you send it, and so on. I have so much questions about this matter.

In the letter I rode an e_mail address to get in touch just in case. That is the way I am in touch with you. I am till in shock about this issue, I can´t believe that something like that could happen. I am really anxious and, believe me, a bit nervous. I never saw the same. It was so great if you could get in touch with me and tell me how it could happen. I know that it is a bit confuse and incredible. I will send you a photo about the bottle enclosed.

My e_mail is: XXXXXXX@gmail.com

A prompt replay will be appreciated.

Thanks so much



Para os que como eu non sexades destros no idioma inglés , cóntovos o que mais ou menos ca axuda dun tradutor on-line puiden comprender.

Catherine dende Australia dime que paseando co seu can por unha praia preto de Sidney atopou unha botella de cola que parecía ter un papel dentro.

O abrir a botella puido comprobar que o papel tratábase dun mensaxe , do que a pesar de estar algo húmido e bastante deteriorado puido ler un nome (M/P SIDRI ROBER), unhas coordenadas xeográficas , e unha dirección de correo electrónico ( a miña).

Que se pon en contacto comigo para saber si realmente eu tirei esa botella o mar e si é así parécelle incrible que houbese chegado a botella a Australia en 3 anos.

Acabo de contestar o seu correo e espero que me de mais detalles para poder contarvos mais polo miúdo o caso.

....

Catherine enviame tamén dúas fotos do achádego que poño aqui.

A primeira e o papel do mensaxe e a segunda é a botella na praia, tal como a atopou o seu can.

servido por homesdepedraenbarcosdepau 19 comentarios compártelo favorito

19 comentarios · Escribe aquí tu comentario

Oli

Oli dijo

Vaia, e incrible, xa nos contarás o que che contesta a rapaza ó teu mail...acabasme de deixar abraiada!

BIQUIÑOS!!!

28 Diciembre 2007 | 07:32

Xocas

Xocas dijo

Home, debe ser record mundial de distancia :-) e no tempo xa vin cartas tardar máis.
Gustaríame saber si foi por Hornos ou Boa Esperanza.
Se está lendo algún oceanografo, que por favor aporte explicación científica :-)

Apertas

Xocas

28 Diciembre 2007 | 11:01

Amiga Atlántica

Amiga Atlántica dijo

Homesdepedra me acabo de quedar alucinada... menuda historia!!! qué pasada!!! qué bonito, no? voy a poner un enlace en mi blog a esta entrada tuya porque me parece algo realmente hermoso.
Gracias por compartirla con todos.
Apertas Atlánticas

28 Diciembre 2007 | 11:01

torredebabel

torredebabel dijo

vaia!!!!!!! que sorprensa tan pero tan emocionante! Ás veces, atopamos estas historias nos xornais e semellan tan fermosas, pero asi, que lle pase a un dos nosos, iso é extraordinario! non deixes de contar como segue todo!

28 Diciembre 2007 | 05:55

amija

amija dijo

pero rapaz, ti non sabes q non se deben tirar botellas ao mar??
pero perdonamosche, e unha historia moi bonita

28 Diciembre 2007 | 10:02

Amiga Atlántica

Amiga Atlántica dijo

Moi bonito... vas levar no cú!!! yo que me lo creo todo... era una historia tan bonita... Haddock todavía se está partiendo de risa... qué inocenona soy...
Gracias de todas maneras por el buen sabor de boca que me dejo la historia de la botella cuando la leí por primera vez...
Apertas,
Mar

29 Diciembre 2007 | 12:12

guillermo

guillermo dijo

Ja,ja,ja. Moi boa Manolo, que non se perda o sentido do humor, que nos fai a vida mais feliz. Vese que a moza do teu fillo sentoulle ben a sua temporada en Irlanda, desecho un feliz ano novo dende aqui que este ano tocou pasalo fora de terra, lonxe da familia pero entre amigos que tamen e unha boa experiencia. O dito, Feliz Ano Novo a toda xente que visita esta blog

29 Diciembre 2007 | 02:54

juanhe

juanhe dijo

Querido Manuel;
Yo como extranjero me lo trague casi todo, y estuve casi a punto de aconsejar a May (u ya sabes) de que pusiese el caso en su periódico, valiente se iba armar.
Aquí no se celebran los inocentes en esa fecha, pero estate atento el primero de mayo que sin joder no has de quedar ni tu ni todos los implicados en este asunto.
A parte de esto, felicito tu buena fantasía.
Bicos de
juanhe

29 Diciembre 2007 | 04:13

Joan Sol

Joan Sol dijo

Te felicito por tu fantástica inocentada, digna de un buen guionista. La puesta en escena, las fotos, el texto en inglés... ¡Es una historia perfecta! Para que una historia de ficción funcione debe ser verosimil y la tuya lo es. No sólo por la cuidada puesta en escena, sino porque la historia que cuantes es posible. Todos hemos leído que a veces llegan a las costas europeas objetos arrojados al mar al otro lado del Atlántico que son arrastrados por las corrientes marinas. Además juegas muy bien con un mito del imaginario colectivo que es el de la botella arrojada al mar por un náufrago con un mensaje en su interior, del cual depende su supervivencia. En tu relato esa imagen cobra vida y todos nos emocionamos con el sueño hecho realidad.
Hay una película de Kevin Costner que se basa en ese mismo argumento. Se titula "Mensaje en una botella" (1999). Cuenta la historia de una periodista que un dia, paseando por la playa, encuentra una botella con un mensaje en el interior. Es una declaración de amor de un hombre a su esposa muerta. La periodista ve ahí una buena historia y se dedica a buscar al hombre que es capaz de escribir cosas tan hermosas a una mujer.
El hombre es Kevin Costner, un marino que se dedica a construir preciosos barcos de madera, y al final se encuentran, se enamoran, etc. etc.
Es un malodrama romántico, con demasiado almíbar para mi gusto. Para mi lo mejor de la película es la navegada que se pegan el chico y la chica en un hermoso velero clásico, y el barco que construye Costner. Al final -que és de esos de llorar a moco tendido- hay un temporal de película, de esos que ponen de los nervios a la gente que navegamos de verdad. ¿Os habéis fijado que en las películes siempre que un temporal sacude a un velero éste navega con todo el trapo? A nadie se le ocurre rizar, ni capear, ni correr a palo seco... Todo son bandazos y rasgar de velas y botavaras de una banda a otra. En fin, ya ves lo que hacen en Hollywood con una idea como la tuya.
Gracias por tu estupenda broma. Me sabe mal haberla descubierto después de haber hecho público que se trataba de una inocentada. Me hubiese encantado tragarme el anzuelo hasta el fondo. ¿O no es eso lo que hacemos cuando vemos una película que nos gusta?

29 Diciembre 2007 | 09:24

homesdepedraenbarcosdepau

homesdepedraenbarcosdepau dijo

Guillermo

Primeiro de nada , desexarche un moi bo aninovo.

A inocentada saleu que nin pintada; É unha historia, nun principio "creible"
unha historia desas das que a calquera de nós , nos gustaria ser protagonista ou parte.

Creo que non e unha broma pesada(estou totalmente en contra dese tipo de bromas) e si fomos capaces de facer sorrir a alguen , xa nos damos por satisfeitos.

Apertas , amigo , e que o ano proximo sexa doado

29 Diciembre 2007 | 10:02

homesdepedraenbarcosdepau

homesdepedraenbarcosdepau dijo

Juanhe.

No estaría nada mal que en Trondheim se publicase la historia del la botella transatlántica.

Tu podría reforzar la historia, con tu teoría de circunnavegación polar de la botella. Recuerda a tu compatriota Nansen atrapado en los hielos polares a bordo del Fram , como la deriva del casquete polar hizo recorrer al navío miles de kilómetros a través de océano glaciar Ártico hasta que fue liberado.

La botella podría haber seguido la misma suerte atrapada en los hielos polares y ser liberada en el estrecho de Bering, con un pasaje hacia el Pacifico sur, pasando, por las Aleutianas.

Todo cabe en la imaginación.

Apertas muradanas

29 Diciembre 2007 | 10:18

homesdepedraenbarcosdepau

homesdepedraenbarcosdepau dijo

Joan Sol

Salvo algunos errores de concordancia (en el texto en inglés, se dice que el mensaje estaba borroso, húmedo y bastante deteriorado, pero en la foto se ve seco y bastante legible), y de atrezzo (pues ninguna botella después de unos pocos meses en la mar se libra de adquirir algas , incluso percebes), el fabuloso trayecto de la botella viajera pudiera ser perfectamente creíble.

Pero analizando pormenorizadamente el viaje, creo que seria del todo imposible que una botella arrojada a la mar en el Atlántico norte pudiese llegar jamás a Sidney en el Pacifico sur y el hemisferio Austral.
En primer lugar, la corriente dominante en el Atlántico Norte, como bien sabes, es la Gulf Stream , cualquier que hubiese sido arrojado al mar en la costa noroeste de la península Ibérica, y que estuviese dentro de la influencia de esa corriente , lo mas probable (si no se hundiese antes) es que llegase a la altura de las Islas canarias y desde allí ayudada también por los Alisios se iría hacia las costas de centro America.
Conozco el caso verídico , de una botella arrojada al mar en las costas canadienses que llegó a las costas de Galicia luego de varios meses en la mar y de pasar por aguas cercanas a Islandia , recorrió el norte de Europa hasta llegar a nuestras aguas.

En segundo lugar, es muy improbable que una botella plástica pueda resistir a flote, por muy bien cerrada que esté, por mas de unos pocos meses. Rápido adquiriría incrustaciones de algas y equinodermos que semi-hundirian el envase, haciendo que por efecto de la presión, entrase agua a su interior a través de la tapa roscada.

Esto es lo mas lógico y probable que le hubiese pasado al envase. Pero la fantasía carece de lógica y de sentido común y por eso “mi botella” llego ciertamente a manos de Catherine en la playa de Cronulla al sur de Sidney.

Apertas Australes

PD: Es totalmente verídico que en algún tiempo desde mi barco arrojé a la mar botellas con mensajes en su interior , pero jamás supe cual fue su paradero.

29 Diciembre 2007 | 10:50

O_Fartura

O_Fartura dijo

E eu con todo interés entro a mirar se xa puxeras algo máis de información sobre a botella trasatlántica.
Dentro de non moitos días teremos oportunidade de compartir unha botella. Nós imos beber o viño e a ti hache de tocar o papel.
Se o sometemos a referendum seguro que non sae e o viño será para todos, pero eu vouno a propoñer.
Mira que es Veciño.
Es o demo eh¡¡¡
Eu creíno todo, piquei,...
Veña, unha aperta e feliz día de fin de ano.

30 Diciembre 2007 | 12:49

homesdepedraenbarcosdepau

homesdepedraenbarcosdepau dijo

O-Fartura

Xa deixei dito que acataria con humildade calquera penitencia que me quixesedes impoñer. Pero o de non poder catar un bo caldo , eso raia ca crueldade mais abyecta. :-)

Tan siquera un chiquitiño!!!!

Apertas etilico-mariñeiras

30 Diciembre 2007 | 08:50

Xocas

Xocas dijo

Esotu a pensar unha inocentada ainda maior, pensade que pasaría se algúns dos barcos galegos no índico se dedican a botar botellas destas coas coordenadas de Ribeira :-) :-) :-)

Ah, e desde logo ninguén pode dicir que sexas preguiceiro Manuel, ten moito traballo a broma, realmente existe Katherine Thompson na praia de Cronulla.

Ademáis do que dicias para poder descubrir a broma, está o tema de que case ninguén se preocupa de fotografar unha botella con mensaxe antes de collela e que se menciona a traducción e é algo que practicamente non fai falla.

Estou dacordo co público en que a broma é meritoria :-)

30 Diciembre 2007 | 08:51

amiga costeira

amiga costeira dijo

xa me estrañaba a min que tirases botellas ao mar.......boa inocentada!!un bico

30 Diciembre 2007 | 09:29

Oli

Oli dijo

Bufff....caín coma unha parviña, vese que son moi inocente, jejejeje!!!

BIQUIÑOS!!!!

1 Enero 2008 | 07:11

gorriona

gorriona dijo

Vaia trapalleiro estas feito TIO.....Bicos

8 Enero 2008 | 11:55

homesdepedraenbarcosdepau

homesdepedraenbarcosdepau dijo

Gorriona

O Maxin o poder, Redemo!!!!

11 Enero 2008 | 04:24

Escribe tu comentario


Sobre mí

Avatar de homesdepedraenbarcosdepau

Homes de pedra en barcos de pau

ver perfil »
contacto »
Requiem - Lacrimosa Suscribir con Bloglines Son mariñeiro dende que tiña 15 anos , o sexa que non esperedes topar aquí ningunha xoia literaria nin reflexión con mais de 200 brazas de profundidade. Pero cariño o mar e un chisco de sensibilidade , si atoparedes.
Web Site Counter
Site Counter
HOMESDEPEDRA@GMAIL.COM

Buscar

suscríbete

Selecciona el agregador que utilices para suscribirte a este blog (también puedes obtener la URL de los feeds):

¿Qué es esto?

Crea tu blog gratis en La Coctelera