Hasta o nordés lle senta ben a Muros.
(Costesia de murosdesanpedro.com)
A CANOA MURADANA
Hai xente que anda embarcada, hai mariñeiros, e tamén hai PESCADORES e mais HOMES DE MAR. De estes últimos teñen a gala ser, e mais fachendear deso (porque poden) os vellos mariñeiros xubilados de Muros. Claro que poden ter fachenda!, e estaren orgullosos de ser alcumados como HOMES DE MAR!, así, con maiúsculas , téñeno ben gañado ; É un alcume que tan so se acada cos anos, cousa en que os nosos xubilados son excedentarios , un sobrenome que dignifica a nosa xente, os nosos maiores que dedicaron a meirande parte da súa vida a percorrer os mares na procura dos mellores cardumes de peixe en barcos de pesca ou transportando todo tipo de mercadorías a bordo de enormes mercantes que sucaban todos os océanos do planeta. Ser xubilado e ser de Muros ten aparellado de por si o titulo de HOME DE MAR. E aínda que estes homes xa remataron as súas singraduras sobre as ondas , non queren nin poden esquecer o que levan dentro e polo tanto todo o que sexa dignificar o mar, a súa xente, e mailos seus traballos é a súa prioridade mais perentoria. Por iso a asociación muradán de xubilados do mar XUBIMAR , é un colectivo que traballa arreo en varios proxectos relacionados co mar , con Muros e mais co seu colectivo. No medio de esas actividades teñen o proxecto de restaurar unha vella e fermosísima embarcación tradicional ,a CANOA MURADANA . Pedro Caamaño e Mais Xosé Manuel Barreiros, que son dous dos integrantes de XUBIMAR , tiveron a ben amosarme os traballos que están a realizar na canoa e mailo que teñen pensado facer con ela. Contábanme que a “Canoa Muradana” foi construída por “Laraila”, alcume que posuía este carpinteiro de ribeira e mariñeiro de esta vila, aló polos anos 70 do pasado século. As súas dimensións son: 1.50 metros de manga E Esta embarcación tradicional muradá dedicouse no seu tempo a pesca do polbo na nosa ría e tamén faenou con palangre e con redes ocasionalmente , hasta que o seu dono a gardou nun galpón o deixar de andar no mar. Os anos que pasou protexida a Canoa Muradana da intemperie, fixeron que o seu estado de conservación sexa excelente e que con uns poucos arranxos poda volver a navegar gallarda e orgullosa ca súa vela de relinga polas augas da nosa ría patroneada polos nosos maiores. Que orgullo para calquera de nós, poder volver a ver a MURADANA cando estea lista navegar de novo. ....... Comentaba tamén con Xosé Manuel e mais con Pedro que a pesar de estar eu cerca de cumprir o medio século de vida , non teno case ningunha lembranza dos barcos tradicionais de vela que enchían a nosa dársena e mailos peiraos non fai moitas décadas, e da pouca ou nula cooperación dos distintos gobernos autonómicos para tratar de evitar este esquecemento das nosas tradicións entre a xente nova. . E dicíanme eles que iso era o que tratan de acadar ca restauración da canoa, que non se perdese con eles a lembranza de aquela maneira de andar o mar. A emoción facíase patente nas súas facianas o recordar aqueles tempos, nos que sendo aínda nenos vían os seus pais chegar a porto a bordo das canoas. Tamén comentaban que o orgullo de cada patrón era ter a súa canoa e maila súa vela en perfectas condicións, pois era a súa posesión mais prezada por constituír o seu medio de vida. Orgullosos e fachendosos de que a súa canoa navegase con tan so unha “fría de vento”, porque desa maneira aforraban moitas horas de boga . .... O destino final da Canoa Muradana é volver a sucar de novo as augas, armada ca súa nova vela de relinga e representar en certames e concentracións a nosa vila e a nosa xente do mar, facendo desta maneira que entre as novas xeracións que non vivimos aquel tempo e aquela maneira de navegar non se perda a tradición no fume do esquecemento
de muxia dijo
q curioso! en mi pueblo, tan cerca del tuyo, solo conoci las gamelas o ya los barcos de pesca, pero esas canoas, son parecidas a dornas de Riveira ¿no?
24 Marzo 2008 | 10:20 PM