Las 19hs de ayer... suena el teléfono de Marc. Por su "¡anda!" con voz un poco incómoda y sus intentos de separarse un poco de mi, intuyo que es Javier. La persona a quien más adoré en su momento, la persona que menos me ha querido. Pero a la vez es también quien me enseñó a conocerme a mi misma, a tener claro que es lo que NO quiero tener en mi vida, nunca más. Se casó el verano pasado, pero eso no ha sido impedimento para que en vísperas de su boda, o incluso después de celebrarse, mi móvil haya recibido sus mensajes reclamando algunas cosas "pendientes" que tenemos él y yo. No hay nada pendiente. Nunca lo habrá. Porque ahora soy YO la que decide mi vida.
Oigo que Marc le pregunta en broma si ya tiene família, su respuesta: "estoy en ello". Ni siquiera me importa. Ya no me duele. Es una etapa más de mi vida que ya pasó. Es una PRUEBA SUPERADA.
(Esta tarde tengo cita en el MCollins con unas ex-compañeras de trabajo, motos y fatigas. Voy a ver si convenzo a nenita V para que se apunte... si es que se ha recuperado. No tengo claro si es una gripe de verano.... o los vestigios de un sábado memorable en el Karma)

Rosalita
21 May 2008 | 11:42 PM
Quan mana la indiferència, ja has guanyat! A mi fa unes setmanes el meu Ex em va dir que es comprava un pis amb la xicota, i puc dir amb la mà al cor que em vaig alegrar sincerament que les coses li vagin bé...
Enhorabona per tancar una etapa que no sonava gaire bé...
lesnenitas
22 May 2008 | 05:50 PM
Gràcies Rosalita. Ja fa temps que sospitava que tot anava bé perquè havia passat totes les etapes i només faltava la de la indiferència... Sort que ja fa temps i està tot oblidat però... deu n'hi do! podria fer un manual sobre totes les coses que mai tornaria a repetir
Ah.. i gràcies per seguir passant per aquí de tant en tant!