Problemas con el idioma. Carta de María Casares a La Voz
Hace 30 años que me fuí de Galicia. Voy cuando tengo más de 3 días libres. Antes a casa de los padres pero desde que faltan compramos un piso. Siempre, tanto mis hijos como yo, vamos con amigos porque nos gusta enseñar Galicia, estamos orgullosos de ella.
Pero últimamente, a causa del idioma, tengo dificultades:La primera es que me llegan los recibos de Gas Natural sólo en gallego, me cuesta mucho entenderlos bien. Eso tiene remedio pues cambio a Fenosa que los manda en los dos idiomas.
La segunda es que los papeles del Ayuntamiento y algún organismo mas solo están en gallego. Tengo que buscar a gente que lo entienda bien y lo traduzca.
Creo que tengo el derecho de que me den las instancias en castellano.
De todas maneras yo voy a descansar y no a luchar, por lo que me estoy planteando vender la casa e irme a Asturias donde no voy a tener problemas de idioma.Ya sé que soy un grano de arena y no tiene importancia pero muchos granos de arena forman una playa.
Carta ao director de María Casares, publicada na edición impresa do 19 de abril de 2006.
Estimada María,
Sinto que o idioma sexa un atranco; compréndote perfectamente porque eu tamén o sufro. Menos mal que estamos os cidadáns para denunciar estas discriminacións; se polos políticos fose, andariamos listos.
A maior parte da xente calaría e seguiría adiante coa súa vida; pero eu admiro esa coraxe para denunciar unha situación tan inxusta. A túa loita tamén e a miña e tes todo o meu apoio.
É unha mágoa que che estraguen unhas vacacións con eses papeis e facerlle pasar tan mal rato a todos eses amigos que traedes de visita. Se uns días ao ano son dabondo para amargarte o tempo que tes para descansar, imaxínate ti como estou eu, que vivo aquí todo o ano: loita tras loita para tentar conseguir contratos, facturas e demais papeleos no meu idioma, esixindo algo que nos merecemos ti, eu ou calquer persoa. Xa non sei o que facer. (Actualización) E xa non che conto se quero un xuizo, unha análise médica ou simplemente casar no meu idioma... atrancos e nada máis que atrancos.
O Sr. Presidente non se cansa de dicir que no país non existe conflito lingüistico, pero co teu exemplo e con moitos outros comprobamos que aínda nos queda moito camiño por percorrer.
Se ao final decides marchar a Asturias, quero que saibas que aquí quedaremos xente loitando por eses dereitos que con tanta razón reclamas; así pode que algún día cheguemos a ser unha sociedade bilingüe onde ninguén se sinta excluido.

Catuxa dijo
Manda a tua resposta!!!
23 Abril 2006 | 12:15 PM